Ύλη (σχεδόν) εκ του µηδενός

Η σχάση των πυρήνων (ας την πούµε “πυρηνική τεχνολογία” αν και συµβαίνει σε συγκεκριµένα υλικά πολύ πριν το είδος µας καταφέρει να την κάνει όπλο) είναι η πρακτική απόδειξη ότι η ύλη µετατρέπεται σε ενέργεια και φως. Το αντίθετο µπορεί ένα συµβεί; Ένα πείραµα που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Σαγκάη τείνει να το πετύχει. Ο “Σταθµός Ακραίου Φωτός” είναι µια διάταξη παραγωγής laser σχεδιασµένη για να παράξει laser 100 ισχύος petawatts (ένα petawatt ισούται µε ένα τετράκις εκατοµύριο watt). Όταν η εγκατάσταση µπει σε λειτουργία (υπολογίζεται σε 2 χρόνια) αυτό το laser θα έχει ενέργεια 10.000 φορές µεγαλύτερη απ’ το …

Έχει ο καναπές εξάτμιση;

Η καθαρή ατμόσφαιρα των μητροπόλεων εμφανίζονταν ανα διαστήματα, με την μορφή πανοραμικών φωτογραφιών, στις καλές ειδήσεις των ημερών της καραντίνας. Αν υπήρχε κάποιο παράπλευρο όφελος εκείνη η περίοδος ήταν και η “υγεία της ατμόσφαιρας”, ισχυρίζονταν διάφοροι. Βέβαια, σε μια περίοδο στην οποία κυκλοφορεί το ένα δέκατο των οχημάτων, είναι λογικό να υπάρχει μια διαφορά στην εκπομπή ρύπων αλλά και στην γενικότερη εικόνα της πόλης-από-ψηλά. Δεν υπάρχει κάτι κρυφό, ούτε κάτι αξιοσημείωτο εδώ. Τώρα, αν για να την παρατηρήσει κανείς αυτή την διαφορά χρειάζεται ρυπομετρητής, μια καλή ώρα στα Τουρκοβούνια με καλό φωτισμό και αρκετή αυθυποβολή των πνευμόνων ότι “όντως ρε …

Ψυχρή σύντηξη

Για κάποιους αντιπροσωπεύει το απόλυτο ενεργειακό μοντέλο: μια φτηνή πηγή ενέργειας χωρίς περιβαλλοντικές επιπλοκές. Η τελική (και, κυρίως, πρακτική) μορφή μιας τέτοιας πυρηνικής διαδικασίας δεν φαίνεται ακόμα πολύ κοντά. Για τους αισιόδοξους είναι στον ορίζοντα. Για τους ρεαλιστές χρειάζεται δουλειά ακόμα. Αν κάνουμε όμως εδώ ένα μικρό σχόλιο είναι για την ιστορική πορεία αυτής της ιδέας. Ήταν το 1989 όταν δύο χημικοί, ο Martin Fleischmann και ο Stanley Pons ανακοίνωσαν ότι πέτυχαν πειραματικά την παραγωγή μιας καινούργιας μορφής πυρηνικής ενέργειας, χωρίς έκλυση ραδιενέργειας, που την ονόμασαν “ψυχρή σύντηξη”. Τι είχαν κάνει; Με πολύ απλό εξοπλισμό, πάνω σ’ ένα κοινό τραπέζι, …

Σιγά μην γλύτωνε!!!

Αν τα (μάλλον εκφοβιστικά) μηχανήματα στην πάνω φωτογραφία σας θυμίζουν μπουλντόζες, “κοντά είστε”. Είναι ρομποτικοί εκσκαφείς βυθών. Οι συγκεκριμένοι μπορούν να σκάβουν μέχρι τα 1.000 – 1.200 μέτρα βάθος. Κι ενώ αυτό το βαρύ hardware είναι ατσάλι και ηλεκτρονικά, υπάρχει και το “κέντρο ελέγχου” καθενός απ’ αυτούς, που βρίσκεται σε πλοίο επιφανείας. Από πάνω. Αυτού του είδους τα “ορυχεία” προτείνονται (πέρα απ’ τα υπόλοιπα) και σαν “οικολογικά”: δεν καταστρέφουν δάση, ούτε μολύνουν την ατμόσφαιρα… Η κάτω φωτογραφία δείχνει θέσεις εκσκαφής βυθού στην Νέα Γουϊνέα. Κάτι σαν “οικόπεδα”… Ο εκεί ηφαιστειογενής βυθός υπόσχεται πολλά μεταλλεύματα. Κι αυτή είναι η αρχή. Συμπέρασμα …

Η απόλυτη μπαταρία!

Ακόμα και πριν λίγα χρόνια θα ανήκε στο ρεπερτόριο της “επιστημονικής φαντασίας”. Όχι πια. Πολύ περισσότερο που κάτι τέτοιο ήταν επειγόντως ζητούμενο. Μια τεχνοερευνητική ομάδα απ’ το Χονγκ Κονγκ, με επικεφαλής τον καθηγητή υλικών και μηχανικής Chunyi Zhi, κατάφερε να φτιάξει μια επαναφορτιζόμενη μπαταρία που μπορεί να υφανθεί. Η μπαταρία συνίσταται από ίνες μετάλλων (ψευδάργυρου για την άνοδο και υδροξιδείου νικελίου-κοβαλτίου για την κάθοδο, με επικάλυψη ενός ρευστού ηλεκτρολύτη) που μπορούν να υφανθούν μόνες τους ή μαζί με ίνες βαμβακιού. Μ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί να έχει κανείς την μπαταρία του μαζί και μέσα στα ρούχα του, χωρίς να ξεχωρίζει …