Ο όρος ήταν πρόταση του Herbert Schiller το 1969 στο βιβλίο του Mass Communication and American Empire – τότε ως «ηλεκτρονική αποικιοκρατία». Με τα πολιτικά δεδομένα που είχε υπόψη του στα ‘60s ο Schiller αναφερόταν στην μελλοντική «επικοινωνιακή κατοχή» του τότε λεγόμενου «τρίτου κόσμου» από τις (τότε) τεχνολογικές υπερδυνάμεις ηπα, ιαπωνία και γερμανία.
Οι δεκαετίες πέρασαν, οι «τεχνολογικές υπερδυνάμεις» άλλαξαν, και ο όρος digital colonialism καθιερώθηκε. Αλλά παρέμεινε προσανατολισμένος στην ψηφιακή κατοχή του παγκόσμιου νότου όπως είναι ο τωρινός γεωπολιτικός χαρακτηρισμός. Ο ψηφιακός εποικισμός των καπιταλιστικών μητροπόλεων και οι συνέπειές του μόλις τώρα έχουν αρχίσει να τραβούν την προσοχή.
Είναι αργά; Από κάποιες απόψεις ναι. Οι χάντρες και τα καθρεφτάκια των ψηφιακών αποικιοκρατών λέγονται «ευκολίες», και ήδη όχι μία αλλά πάνω από δύο γενιές στον λεγόμενο «πρώτο κόσμο» τις προσκυνούν τόσο άκριτα όσο χρειάζεται για να υποδουλώνονται χαρωπά. Από την άλλη μεριά αυτή η υποδούλωση έχει μια «αχίλλειο πτέρνα»: για να γίνει η «σωστή» επεξεργασία και εκμετάλλευση των data αυτά πρέπει να είναι διαρκούς ροής, να ανανεώνονται και να επικαιροποιούνται συνέχεια, σε πραγματικό χρόνο. Η διακοπή αυτής της ροής, ένα είδος «αποχής απ’ την datoποίηση», ειδικά αν κρατήσει καιρό, ρίχνει στο σκοτάδι τους αποικιοκράτες.
«Αποχή»; Όταν η κατάσταση φτάνει στην εξάρτηση καταντάει προτιμότερη η ισόβια εθελοντική φυλάκιση παρά η απόδραση…