Cyborg #35 - 2/2026

νευροτεχνολογίες > Απ’ την µια µεριά το ξέρουµε. Απ’ την άλλη όχι. Το νερό αποτελεί σηµαντικό µέρος του σώµατός µας, από 55% ως 70% της µάζας. Ένα µεγάλο µέρος αυτού του νερού περιλαµβάνει ιόντα, δηλαδή άτοµα που είχε έχουν κερδίσει είτε έχουν χάσει ένα ηλεκτρόνιο, µε αποτέλεσµα να έχουν είτε θετικό είτε αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο. Συνεπώς τα ανθρώπινα υγρά (το νερό περιλαµβάνεται σ’ όλα αυτά) καθώς είναι πλούσια σε ιόντα, µπορούν να θεωρηθούν ηλεκτρολύτες. Μπορούν δηλαδή είτε να λειτουργήσουν ως ποµποί ασθενούς ηλεκτρικού ρεύµατος, είτε να λειτουργήσουν ως “κεραίες”.

Ως εδώ τίποτα παράξενο, ακόµα και για την κοινή καθηµερινή εµπειρία: πλησιάζει, ας πούµε, κάποιος / κάποια την κεραία ενός µικρού ραδιοφώνου και δηµιουργούνται παράσιτα. Ή, υπό ορισµένες υποκειµενικές συνθήκες, µπορεί να αγγίξει κάτι µεταλλικό και να νοιώσει κάτι σαν ασθενή ηλεκτροπληξία.

Η υποκειµενικότητα σ’ αυτές όχι ασυνήθιστες εµπειρίες έγκειται στο πως “δουλεύει” το ζωϊκό (άρα και το ανθρώπινο) νευρικό σύστηµα: µέσω ροής αυτών των θετικών ή αρνητικών ηλεκτρικών φορτίων που διαµορφώνουν την ένταση, την πυκνότητα και την συχνότητα των νευρικών ερεθισµάρων. Εν τέλει την ένταση, την πυκνότητα και στην συχνότητα των εγκεφαλικών λειτουριών: των συναισθηµάτων ή/και της αντίληψης.

[διακίνηση...]