Από την πετρελαϊκή διπλωματία στην υπολογιστική διπλωματία
Μια εξέλιξη που αναμένεται το 20261 είναι η συνηγορία (και μάλιστα έχουν αρχίσει τα πρώτα βήματα) υπέρ της μετάβασης από το σύστημα petrodollar του 20ού αιώνα σε αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε σύστημα compute-dollar στον 21ο αιώνα.
Στην εφημερίδα Le Monde Diplomatique, ο Evgenvy Morozov αναδιατυπώνει τα οφέλη της ιδέας περί «Ηγεμονικής Τεχνητής Νοημοσύνης» ως «την τελευταία πράξη ενός θεατρικού έργου τριών πράξεων» της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής διαχείρισης, που παρουσιάζει μια εξέλιξη από τη «διπλωματία του δολαρίου» στη «διπλωματία του πετρελαίου» και τώρα στη «διπλωματία των υπολογιστών» με επίκεντρο την ανάπτυξη του κρατικού μηχανισμού και του κεφαλαίου των ηπα για τη διατήρηση της παγκόσμιας ηγεμονίας:
Η Πράξη νο 1 ξεκίνησε στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν οι ΗΠΑ προώθησαν τη διπλωματία του δολαρίου στις κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής ως έναν δρόμο προς την πολιτική σταθερότητα μέσω της οικονομικής ευημερίας και των υγιών οικονομικών. Ο Theodore Roosevelt τη χρησιμοποίησε ως πρόσχημα για να αποκτήσει τον έλεγχο της είσπραξης των τελωνειακών φόρων της Δομινικανής Δημοκρατίας. Μέχρι το 1912, η τράπεζα Brown Brothers έλεγχε την είσπραξη των τελωνειακών φόρων της Νικαράγουας μέσω της χρεωκοπίας οφειλετών δανείων. Το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων εισπράττονταν στη Νέα Υόρκη. Όταν οι Νικαραγουανοί διαφώνησαν, οι Αμερικανοί πεζοναύτες κατέλαβαν τη Νικαράγουα για 21 χρόνια (1912-33), με την μέγιστη ανάπτυξη να φτάνει σχεδόν τους 4.000 στρατιώτες. Το 1922 το Nation την ονόμασε «Δημοκρατία των Brown Brothers».
Η Πράξη νο 2 ξεκίνησε το 1974. Ο Nixon κατάργησ τον κανόνα του χρυσού (τα έξοδα του πολέμου στο Βιετνάμ απαιτούσαν διαρκή εκτύπωση δολαρίων πράγμα που το εμπόδιζε η σταθερή ισοτιμία χρυσού / δολαρίου) και το δολάριο παρέπαιε. Ο Kissinger πέταξε στο Riyadh με μια προσφορά προς το βασίλειο: να χρεώνετε όποια τιμή θέλετε για το πετρέλαιο, αρκεί να είναι σε δολάρια, και να επενδύετε τα κέρδη σας σε αμερικανικά ομόλογα – μια συμφωνία που υποστηριζόταν από έμμεσες εγγυήσεις ασφαλείας και την αδιαμφισβήτητη απειλή ότι η απόκλιση θα αντιμετωπιζόταν ως εχθρική προς τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Οπότε μεταξύ 1974 και 1981, ένα σημαντικό μέρος των περίπου 450 δισεκατομμυρίων δολαρίων συσσωρευμένων πλεονασμάτων του ΟΠΕΚ επανεπενδύθηκε σε αμερικανικά ομόλογα. Δεν χρειάζονταν πεζοναύτες. Η απειλή της εξορίας των σαουδαραβικών κεφαλαίων από την αμερικανική αγορά και «ασφάλεια» ήταν αρκετή.
Η Πράξη νο 3 βρίσκεται ακόμη υπό διαμόρφωση, αλλά η κλίμακα των σκοπών ξεπερνά όλα όσα έχουμε δει μέχρι στιγμής. Το εμπόρευμα δεν είναι οι μπανάνες ή τα βαρέλια πετρελαίου, αλλά η ακατέργαστη επεξεργαστική ισχύς που επιτρέπει στις μηχανές να υπολογίζουν πιο γρήγορα από ό,τι μπορούν να τυπώσουν χρήματα οι κεντρικές τράπεζες.
Στην Πράξη νο 3, ο Morozov οραματίζεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια «κρίση κυριαρχίας» προκαλώντας μια κάποια υστερία σχετικά με την κατασκοπεία μέσω των data centers και τα κινεζικά τσιπ∙ η μόνη λύση, λοιπόν, είναι η αμερικανική: τσιπ αμερικανικής κατασκευής (Nvidia), αρχιτεκτονική cloud ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ (Microsoft/Amazon), χρηματοδότηση ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ (BlackRock, η επενδυτική εταιρεία MGX των ΗΑΕ) και ούτω καθεξής. Έλεγχοι εξαγωγών, όπως αυτοί που ανάγκασαν την ASML να σταματήσει να εξυπηρετεί κινέζους πελάτες με μηχανές λιθογραφίας υπερ-υπεριώδους ακτινοβολίας που είναι απαραίτητες για την κατασκευή προηγμένων τσιπ.