Στα θαύματα ταιριάζει η πίστη· όχι η αμφισβήτηση. Και σε καμμία περίπτωση η ιστορία και η ιστορική / διαλεκτική κριτική! Οι νευρωνικοί αλγόριθμοι καθιερώθηκαν ως “τεχνητή” και “νοημοσύνη”, “νοημοσύνη” και “τεχνητή”, και είναι ήδη (οπωσδήποτε στις δυτικές κοινωνίες) ένα θαύμα των θαυμάτων! Όταν μπορείς-να-πιάνεις-κουβέντα οποιαδήποτε ώρα της μέρας και της νύχτας με κάτι μυστηριώδες που θεωρείς ως “όντως Ον” (αν και είναι μόνο μια μηχανή) συζητώντας τα προβλήματά σου, το τελευταίο που θα ήθελες να ξέρεις είναι ότι εμπιστεύεσαι ένα (αρκετά) σύνθετο κατσαβίδι· ή κάτι παρόμοιο. Η ανάγκη για on demand σχέση φαίνεται πως έχει γίνει “υπαρξιακή” για μεγάλο μέρος των δυτικών κοινωνιών, και αν αυτή η on demand σχέση έχει και πιστοποιητικά μη δόλου (;) ας είναι και σε μια οθόνη!
Για τις “αισχρές, ελεεινές μειοψηφίες” που είναι (το λιγότερο…) καχύποπτες απέναντι στην καπιταλιστική φανταγμαγορία του 21ου αιώνα και θα πέσουν πάνω στις παρακάτω σελίδες η ιστορικότητα αυτού του (καθόλου) “θαύματος” μπορεί να έχει αξία. Όπως ισχύει και με την εφεύρεση του θεού έτσι και με την εφεύρεση μιας υπέρτατης νόησης που είναι το ίδιο μυστηριώδης με την θεότητα αλλά ταυτόχρονα προσιτή όσο το ψυγείο (και, μεταξύ μας, το ίδιο παγερή) η απομυθοποίηση είναι, και δεν μπορεί παρά να είναι, ιστορική.